Op genetische basis bestaat er een aantal wetten dat honden en hun eigenaren reguleert. Van stamboom tot potentieel gevaarlijke hondenrassen.
We hebben het hier over door de mens gemaakte wetten; voor de wetten van de natuur volgt het honden-DNA de huidige biologische wetgeving.
Die is algemeen bekend en we schrijven er zeer regelmatig over. De mens leeft eveneens onder de bescherming van deze jurisprudentie.
Het DNA van de hond ontsluierde als soort al een deel van zijn mysteries. Het eerste hondengenoom werd in 2005 gesequenced: een raszuivere boxer genaamd Tasha.
Sinds die tijd hebben tientallen, honderden studies gewerkt met het genoom van deze dieren om ze te vergelijken en te analyseren. Om de verschillen te vinden die hen uniek maken en die hun kenmerken bepalen.
Dit keer doelen we echter op de wetten die wij zelf hebben opgesteld over het DNA van honden.
Mocht iemand verbaasd zijn: bedenk dat de stamboom binnen dit thema zou kunnen vallen. In een ander artikel hebben we in het kort de bureaucratie rondom de stamboom van honden en de functies ervan besproken.
Registratie van honden en hun uitwerpselen
De meest logische functie ervan is de registratie van de dieren. In sommige delen van de wereld zijn er al plannen in gang gezet om het DNA van honden in de regio te registreren, en andere hebben deze plannen al actief uitgerold.
De verplichting zou gelden voor honden die in die specifieke regio leven: het verplichte DNA van de hond paraat hebben. Een daartoe bevoegde dierenarts neemt het monster af en koppelt dit aan de chip van het dier. Vervolgens wordt het naar een laboratorium gestuurd voor sequencing.
De eigenaar krijgt meestal een bewijs dat het dier is geregistreerd, zoals een gepersonaliseerd penningkie, voor het geval iemand later om een controle vraagt.
De kosten van dit proces worden deels of volledig betaald door het baasje van het huisdier. In Spanje bijvoorbeeld, een pioniersland op dit gebied, schommelen de kosten tussen de 30 und 40 euro. Het goede nieuws is dat het goedkoper is dan een commerciële genetische hondentest. Het nadeel is dat de enige functie de identificatie van de hond is, zonder verdere extra voordelen.
In de Verenigde Staten doken er vanaf 2008 al bedrijven op die deze controledienst op kleine schaal aanbieden binnen woongemeenschappen.
Sinds 2020 zijn ook Italiaanse en Franse provincies begonnen met genetische tests en registraties van honden en hun uitwerpselen.
Zodra het DNA van het dier in een database is opgeslagen, kan het worden herkend in gevallen van diefstal, verwaarlozing of vermissing.
Interessant is dat, ondanks deze voordelen, het hoofddoel het controleren van hondendrollen op straat is. Met het systeem in werking kunnen monsters van ontlasting op de openbare weg worden verzameld en geanalyseerd om de verantwoordelijke hond op te sporen.
De uiteindelijke verantwoordelijke is uiteraard de eigenaar van het dier, die de bijbehorende boete riskeert voor het niet opruimen van de hondenpoep. Gelukkig worden de kosten van de analyse van de uitwerpselen niet apart van de boete in rekening gebracht.
Schone straten en extra inkomsten voor de gemeenten: een perfect plan, zolang er geen onverwachte problemen opduiken. Probeer bijvoorbeeld maar eens toeristen te beboeten met honden die niet in de database staan.
Potentieel gevaarlijke hondenrassen
Het honden-DNA heeft een juridisch gewicht bij de controle op de zogenaamde "potentieel gevaarlijke rassen".
In tegenstelling tot wat mensen vaak denken, gaat het hier niet om rassen die per definitie gewelddadig zijn. Een van de meest agressieve rassen is de chihuahua, en die staat niet in deze groep gecatalogiseerd.
Het betreft rassen die door hun fysieke kenmerken in staat zijn om bij een eventuele aanval grote schade of zelfs de dood te veroorzaken. Het is wellicht makkelijker om een chihuahua te jennen dan een dogo argentino, maar de dogo argentino geeft je simpelweg niet de kans om hem een tweede keer kwaad te maken.
In deze situaties is het kennen van het hondenras belangrijk om te kunnen voldoen aan de geldende wetgeving van elk land. In sommige landen, zoals het Verenigd Koninkrijk, is het bezit van bepaalde rassen direct illegaal, zoals de fila brasileiro.
Bovendien wordt er in veel landen rekening gehouden met aanvullende voorwaarden. Het is logisch dat een kruising tussen twee potentieel gevaarlijke rassen aan dezelfde regels moet voldoen.
Andere honden van rassen die buiten deze groep vallen, kunnen toch onder de regelgeving vallen als ze aan een reeks fysieke eisen voldoen. Als jouw hond een ijsbeer tegen de grond kan werken, is de kans groot dat hij op de lijst terechtkomt, ook al behoort hij niet tot die specifieke rassen.
Beter niet fokken bij erfelijke ziekten
In veel regio's ter wereld mogen fokkers geen dieren kruisen die lijden aan genetische ziekten of hier drager van zijn.
De helft van de landen die lid zijn van de Europese Unie heeft wetgeving die het fokken van honden en katten met genetische aandoeningen — of het nu gaat om misvormingen of pathologieën — verbiedt.
Bij dit percentage moet wel worden opgemerkt dat de verplichting voor fokkers om geregistreerd te zijn per land verschilt. Slechts twee derde van de landen in de Europese Unie heeft alle fokkers geregistreerd, aangezien de voorwaarden niet uniform zijn. Ze hangen af van de verkoop, het aantal nestjes of het totale aantal dieren per jaar.
Er zijn landen waar de fokkerslicentie wordt afgegeven na het invullen van een reeks formulieren bij de autoriteiten, zonder dat er een inspectie plaatsvindt van de persoon en de faciliteiten, of zelfs maar controles achteraf.
Het zou wrang zijn om te ontdekken dat in sommige delen van de wereld de registratie voor fokkers minder grondig is dan voor de dieren zelf. Daarom is het, wanneer iemand een hond wil kopen, altijd raadzaam om zich zo goed mogelijk te informeren over de herkomst.
Naast de genetische gezondheid en integriteit van de dieren moeten fokkers voldoen aan andere regels om het welzijn van de dieren te waarborgen.
Duitsland heeft bijvoorbeeld protocollen vastgesteld voor het fokken van de Duitse herder, een van hun meest iconische rassen. Het teefje moet minimaal 20 maanden oud zijn. Teefjes mogen ook niet vaker dan 90 keer dekken, met verplichte rustperiodes tussen de paringen door.
Een echte fokker zou nooit kruisingen toestaan die resulteren in nakomelingen met een slechtere gezondheid dan de ouders. Maar wij houden ons niet actief bezig met de voortplanting van honden. Wij werken met het eindresultaat. En onze DNA-testen voor honden zijn perfect om te weten of het dier drager is van een genetisch probleem.
