Je huisdier heeft van bijna elk gen twee kopieën, één van elke ouder. Wat het betekent om een variant te hebben, hangt af van de manier waarop de ziekte wordt overgeërfd:
• Recessieve overerving (het meest gebruikelijk bij dit type analyse): doorgaans moeten beide kopieën van het gen zijn aangedaan voordat de ziekte kan ontstaan. Dat kan door dezelfde variant in beide kopieën, of door twee verschillende ziekteverwekkende varianten, één in elke kopie. Een dier met slechts één kopie is drager: het wordt meestal niet ziek, maar kan de variant gemiddeld aan de helft van zijn nakomelingen doorgeven.
• Dominante overerving: één kopie kan al voldoende zijn om de ziekte te ontwikkelen, hoewel dat niet altijd gebeurt.
• X-gebonden overerving: mannetjes hebben maar één X-chromosoom, dus één kopie kan al voldoende zijn om ziek te worden. Vrouwtjes met één kopie zijn meestal drager.
• Mitochondriale overerving: een klein aantal varianten bevindt zich in het mitochondriale DNA, dat alleen via de moeder wordt doorgegeven. Een vrouwtje met de variant kan deze aan haar nakomelingen doorgeven, al erven zij die niet noodzakelijk allemaal in dezelfde verhouding. Een mannetje geeft deze variant niet door.
Bij een kruising van twee dragers van dezelfde recessieve variant zal naar verwachting gemiddeld één op de vier nakomelingen twee kopieën hebben, zullen twee op de vier drager zijn en zal één op de vier geen enkele kopie erven. Daarom is kennis van de dragerstatus vooral nuttig als je wilt fokken.